Menu

Ανδριάννα Γεροντή

Ανδριάννα Γεροντή

Ως μητέρα και επαγγελματίας ταυτόχρονα, προσπαθώ να ισσοροπήσω τη ζωή μου, ανάμεσα στις δυο μου αγάπες. Τα παιδιά και την δουλειά μου. Ιδρύτρια του ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ από το 2001 εργάζομαι στον τομέα της Ψυχοθεραπείας, βοηθώντας ανθρώπους να έρθουν σε επαφή με την απίστευτη δύναμη που κρύβουν μέσα τους, ώστε να οδηγηθούν σε έναν κόσμο αγάπης, αποδοχής και κατανόησης. Κάτι που όλοι έχουμε ανάγκη και δικαιωματικά αξίζουμε!

Website URL:

ΨΥΧΟΓΕΝΗΣ ΑΝΟΡΕΞΙΑ - ΨΥΧΟΓΕΝΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑ

Η Ψυχογενής Ανορεξία και η Ψυχογενής Βουλιμία ανήκουν στις Διαταραχές Θρέψης και Λήψης Τροφής. Εμφανίζονται κυρίως στο γυναικείο πληθυσμό, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό εφήβους.  

Στην Ψυχογενή Ανορεξία το άτομο περιορίζει την πρόσληψη των προσλαμβανόμενων θερμίδων, με αποτέλεσμα το σημαντικά χαμηλό σωματικά βάρος (χαμηλότερο από το ελάχιστα φυσιολογικό) σχετικά με την ηλικία, το φύλο, την αναπτυξιακή πορεία και τη σωματική υγεία.  

 

Το άτομο διακατέχεται από έντονο φόβο ότι το βάρος του θα αυξηθεί, ακόμη και όταν αυτό είναι κάτω από το κανονικό. Η εικόνα του βάρους ή του σχήματος του σώματος διαταράσσεται, ενώ η επίδραση τους στην αυτοαξιολόγηση του ατόμου είναι εξαιρετικά σημαντική. Η παθολογία δεν αναγνωρίζεται, ακόμη και στα τελικά στάδια της ασθένειας. 

Το χαμηλό βάρος μπορεί να επιτυγχάνεται μέσω δίαιτας, νηστείας ή υπερβολικής σωματικής άσκησης (Αμιγής Ψυχογενής Ανορεξία ή Ψυχογενής Ανορεξία Περιοριστικού Τύπου).  

Το άτομο μπορεί να παρουσιάζει επεισόδια καταβρόχθισης μεγάλων ποσοτήτων φαγητού και εν συνεχεία κάθαρσης τους μέσω αυτοπροκαλούμενων εμέτων ή κατάχρησης καθαρτικών, διουρητικών ή υποκλυσμών (Βουλιμική - Καθαρτική Ψυχογενής Ανορεξία ή Ψυχογενής Ανορεξία Υπερφαγικού - Καθαρτικού Τύπου).  

 

Συχνά, οι ασθενείς με επεισόδια υπερφαγίας έχουν ιστορικό μεγαλύτερου σωματικού βάρους από τους πάσχοντες από περιοριστικού τύπου ανορεξία και έχουν παχύσαρκα μέλη στις οικογένειές τους.  

Οι ασθενείς με Ψυχογενή Ανορεξία έχουν περιορισμένες διαπροσωπικές σχέσεις και είναι τελειοθηρικοί. Δεν εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τη σεξουαλικότητα και ενοχλούνται από τις σωματικές αλλαγές της εφηβείας. Διακατέχονται από άγχος και συναισθηματική αστάθεια.  

Η ιδεοψυχαναγκαστική προσωπικότητα συναντάται συχνά, με τους ανορεξικούς και τους βουλιμικούς ασθενείς να έχουν ασχοληθεί κάποια στιγμή με το μέτρημα θερμίδων.   

 

Στην Ψυχογενή Βουλιμία το άτομο παρουσιάζει επαναλαμβανόμενα επεισόδια παρορμητικής καταβρόχθισης μεγάλων ποσοτήτων τροφής, όπου σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο, καταναλώνει ποσότητα φαγητού εμφανώς μεγαλύτερη από αυτήν που θα μπορούσαν να καταναλώσουν οι περισσότεροι άνθρωποι κάτω από παρόμοιες περιστάσεις. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, το άτομο νιώθει ότι δε μπορεί να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει τι και πόσο τρώει.  

Στη συνέχεια, προβαίνει σε επαναλαμβανόμενες συμψηφιστικές συμπεριφορές για την αποτροπή αύξησης σωματικού βάρους (αυτοπροκαλούμενοι έμετοι, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών, νηστεία, υπερβολική άθληση). Η επέλευση των επεισοδίων πρέπει να έχει τουλάχιστον εβδομαδιαία συχνότητα, επί τουλάχιστον 3 συνεχόμενους μήνες. Η εικόνα του σχήματος του σώματος και του σωματικού βάρους έχει καθοριστικό ρόλο στην αυτοαξιολόγηση του ατόμου. 

 

Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία, το φαγητό συμβολίζει ασυνείδητα τη σχέση με τη μητέρα. Οι συγκεκριμένες διαταραχές πιθανώς εκφράζουν διάφορες ρήξεις σε αυτό τον ψυχικό δεσμό.  

Οι ιατρικές επιπλοκές της Ψυχογενούς Ανορεξίας σχετίζονται κυρίως με τον υποσιτισμό. Συνήθως, οι ασθενείς αναρρώνουν μετά από μακροχρόνια θεραπεία, ενώ ο δείκτης θνησιμότητας είναι 5%-15%. Μεγάλο ποσοστό των ασθενών εμφανίζει συμπτώματα Ψυχογενούς Βουλιμίας, εντός 1,5 έτους από την έναρξη της διαταραχής ή πριν από αυτήν. 

Η Ψυχογενής Βουλιμία είναι χρόνια διαταραχή με υφέσεις και εξάρσεις. Πριν ή κατά τη διάρκεια των βουλιμικών επεισοδίων, ο μεγαλύτερος αριθμός των ασθενών εμφανίζει καταθλιπτική διαταραχή, όπως και το 50% των ασθενών με Ψυχογενή Ανορεξία. Η πρόγνωσή της είναι καλύτερη από της Ψυχογενούς Ανορεξίας, με το 60% των ασθενών να αναρρώνουν ακολουθώντας την κατάλληλη θεραπεία. 

Η προτεινόμενη θεραπεία για τις συγκεκριμένες διαταραχές είναι η ατομική ψυχοθεραπεία που στοχεύει στη μείωση ή στην εξαφάνιση συμπεριφορών ή σκέψεων που  οδήγησαν στη διαταραγμένη διατροφή του ατόμου, στην αντιμετώπιση των αιτιών που σχετίζονται με την ασθένεια, στην εκμάθηση νέων στρατηγικών αντιμετώπισης των προβλημάτων σχετικά με την τροφή και τις διαπροσωπικές σχέσεις και στην αποκατάσταση του φυσιολογικού βάρους.  

 

Η οικογενειακή θεραπεία θεωρείται η πιο αποτελεσματική μορφή θεραπείας για εφήβους με Ψυχογενή Ανορεξία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, σε ασθενείς με Ψυχογενή Ανορεξία ή Ψυχογενή Βουλιμία συνίσταται ο συνδυασμός ατομικής ψυχοθεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής, ενώ σε βαρύτερες περιπτώσεις ενδείκνυται η νοσηλεία του ατόμου για μερικούς μήνες. Εξαιτίας της πολύπλοκης φύσης των συγκεκριμένων διαταραχών, συνήθως η ανάρρωση επέρχεται μετά από χρόνια θεραπεία, στηριζόμενη στην πολυσυστημική παρέμβαση. 

 

Εφηβεία και Αντιδραστικότητα ! Προτάσεις για ομαλή επικοινωνία

  • Published in MUM
Εφηβεία! Η ηλικία της αμφισβήτησης και των συγκρούσεων. 

Οι γονείς, βλέπουν το άλλοτε ήσυχο και λιγομίλητο παιδί  τους, να μετατρέπεται σε έναν   απόμακρο, αντιδραστικό έφηβο, μη γνωρίζοντας πώς να τον διαχειριστούν 

Γίνονται αποδέκτες της αμφισβήτησης, που ο έφηβος εκφράζει απέναντι στον ρόλο τους και νιώθουν να τους ρίχνει βίαιά από τον θρόνο που τόσα χρόνια τους είχε τοποθετήσει. 

Όλα αυτά τα χρόνια, τους είχε εξιδανικεύσει και τώρα η αμφισβήτηση παίρνει τη θέση του θρόνου και ο θυμός τη θέση της αγκαλιάς. 

Όμως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που ο έφηβος γνωρίζει, ώστε να καταφέρει να αποτινάξει την εξουσία τους από πάνω του και να αυτονομηθεί, να γίνει ένας ανεξάρτητος ενήλικας και να πατήσει πλέον στα δικά του πόδια.   

Πλέον αρνείται να συνοδεύει τους γονείς του σε  οικογενειακές εκδηλώσεις και σταματά να είναι το παιδί, που ακολουθούσε τους κανόνες τους. Προτιμά να διοχετεύει την ενέργεια και τον χρόνο του στις παρέες που επιλέγει και έτσι νιώθει αυτόνομος και ανεξάρτητος.  

Οι φίλοι είναι εκείνοι, που σε αντίθεση με τους γονείς του, δεν  τον  δεσμεύουν, δεν τον πιέζουν, δεν τον κατηγορούν για ότι δεν έκανε, δεν απαιτούν από εκείνον ενώ αντιθέτως, μοιράζονται κοινά  ενδιαφέροντα, παράπονα και προβληματισμούς.  

Και εδώ είναι το κρίσιμο και πολύ σημαντικό σημείο για τους γονείς. Χρειάζεται  να κατανοήσουν αυτήν την στάση του έφηβου- πλέον- παιδιού τους και  να  δεχτούν  την αλλαγή του ρόλου τους.  

Μέχρι στιγμής εκείνοι αποφάσιζαν για οτιδήποτε αφορούσε  ο παιδί, όμως πλέον, ετοιμάζεται να μεγαλώσει και να ανοίξει τα δικά του φτερά. Και για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται να του επιτρέψουν να πειραματιστεί με το νέο του ρόλο.  

Προτάσεις για ομαλή επικοινωνία 

Μην εκλαμβάνετε πολύ προσωπικά κάθε σύγκρουση που λαβαίνει χώρα.  Ο έφηβος επιζητεί την προσωπική ελευθερία και επιτίθεται με οποιαδήποτε μορφή και σε οποιονδήποτε, προκειμένου να την εξασφαλίσει.  Εσείς από την άλλη, εκπροσωπείτε      την εξουσία μέσα στην οικογένεια, οπότε υποχρεωτικά   με   εσάς   θα συγκρουστεί.  

Αυτό είναι και το φυσιολογικό για την εξέλιξη αυτή.  Για να περιοριστεί η αντιδραστικότητα  ενδείκνυται οι κανόνες που του θέτετε (π.χ. ώρα επιστροφής από έξοδο), να μπαίνουν έπειτα  από   συζήτηση, συνυπολογίζοντας και  τη γνώμη του εφήβου. Έτσι  θα τον βοηθήσετε να αισθανθεί μεγαλύτερη αυτονομία και παράλληλα υπευθυνότητα. 

Επίσης, όταν ο έφηβος καταπατά μία συμφωνία, θα αποδέχεται  ευκολότερα  το λάθος του, χωρίς να αντιδρά για την αδικία, δεδομένου πως ο ίδιος έχει τοποθετηθεί από την αρχή και έχει συμφωνήσει. 

Συχνά οι έφηβοι αντιδρούν στους γονείς, επειδή νιώθουν ότι τους στερούν ελευθερίες.  Γι' αυτό, χρειάζεται να θυμάστε πως οι μεγάλοι περιορισμοί δεν βοηθούν ούτε το παιδί, ούτε την μεταξύ σας σχέση και επιπροσθέτως,  δεν επιτρέπουν στο παιδί να κάνει λάθη και να αναπτύξει την δική του προσωπικότητά. 

Ο   τρόπος επίσης  που   απευθύνεστε στον   έφηβο,   είναι   υψίστης  σημασίας,  διότι   μπορεί   να   ερμηνευτεί ως κριτική,  ενισχύοντας την αντιδραστικότητά του.   

Συστήνεται η αποφυγή των χαρακτηρισμών και των συγκρίσεων,  ενώ η   λεκτικοποίηση του συναισθήματος  βοηθά  τον έφηβο να καταλάβει, πώς νιώθουν οι άλλοι με τη συμπεριφορά του και πως μπορεί να εκφράζει οριοθετημένα το θυμό του.  

Λόγο του ότι ο έφηβος έχει την τάση να γενικεύει και να παρερμηνεύει κάθε διαφωνία σαν   αμφισβήτηση   της προσωπικότητάς του, είναι καλό να του λέτε: «Δε συμφωνώ με αυτό που   λες,   αλλά δεν σε απορρίπτω, επειδή   το   λες».   

Επίσης, όταν ο έφηβος παραπονιέται,  πως κανένας δε τον καταλαβαίνει,   εσείς με επιχειρήματα   να  τον διαβεβαιώνετε, ότι κατανοείτε τι εννοεί,  αλλά διαφωνείτε, ώστε να καταλάβει τη   διαφορά του «συμφωνώ» από το «κατανοώ».  

Είναι καλό επίσης, να επιβραβεύετε τον έφηβο για τις εύστοχες παρατηρήσεις  του και είναι σίγουρα καλύτερο να επισημαίνετε το θετικό παρά το αρνητικό.  

Να του υπενθυμίζετε ότι υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω του με διαφορετικές απόψεις και ότι αυτό είναι δυνατό και επιτρέπεται να συμβαίνει.   

Ο έφηβος μπορεί να φέρνει αντιρρήσεις επειδή και μόνο, θέλει να εξασκήσει την επιχειρηματική του ικανότητα.  

Η υπομονή είναι απαραίτητη, ενώ οι απαντήσεις σας, χρειάζεται να στηρίζονται στην κοινή λογική. Έτσι,  ο έφηβος μαθαίνει  να αναπτύσσει και να εξελίσσει την επιχειρηματολογία του   και  να  συνδέει   την   κριτική   του   με   μία   αντιπρόταση.    

Ένας επίσης καλός τρόπος για   να φρενάρετε την αντιδραστικότητά   του  εφήβου, προτού   χάσετε  την υπομονή   σας, είναι  να   προφασιστείτε μια δουλειά και να διακόψετε τη συζήτηση για κάποια άλλη στιγμή. 

Όταν ο έφηβος  εκφράζει  ένα προβληματισμό,  μην βιάζεστε να πείτε τη γνώμη σας, διότι θα σας κατηγορήσει ότι έχετε την απάντηση έτοιμη.  

Αν πάλι, διαπιστώσετε πως το παιδί αποφεύγει τις συζητήσεις, ας αναλογιστείτε μήπως είστε πολύ νευρικοί μαζί του.  

Όταν θυμώνει συχνά μαζί σας, ας σκεφτείτε μήπως άθελά σας το πιέζετε, μήπως οι προσδοκίες σας είναι υπερβολικές ή μήπως ασκείτε κριτική σε θέματα όπως οι παρέες οι συνήθειες ή το ντύσιμο του. 

Να   θυμάστε  ότι   εάν   ο   έφηβος   βιώνει   ήδη   μία καθημερινότητα  γεμάτη  άγχος,  οι  πιθανότητες να έχει εκρήξεις οργής πολλαπλασιάζονται.   

Τέλος, αν δυσκολεύεστε στην επικοινωνία μαζί   του,  η αναζήτηση της βοήθειας από ειδικό είναι απαραίτητη. Προγράμματα " Σχολής Γονέων" τρέχουν κατά καιρούς σε διάφορους δήμους . 

Η επίδραση ενός διαζυγίου στα παιδιά. Πώς πρέπει να το χειριστείς .

  • Published in MUM
Το διαζύγιο είναι ένα συναισθηματικό σοκ για την οικογένεια, η οποία αντιμετωπίζει μία  από  τις  βαθύτερες  αγωνίες  του ανθρώπουΤον φόβο αποχωρισμού.    
Παράγοντες που συμβάλλουν σημαντικά σε ένα διαζύγιοείναι η σχέση μεταξύ των γονέων και το συναισθηματικό κλίμα που επικρατεί ανάμεσα τουςΣυμπεριφορές και καταστάσεις που θα καθορίσουν  τον τρόπο που θα ερμηνεύσει το παιδί το διαζύγιο και τις πιθανές αντιδράσεις του. 
Πολλά παιδιά διαζευγμένων γονέων, φαίνεται να εμφανίζουν προβλήματα και να είναι λιγότερο ευτυχισμένα από εκείνα ακέραιων οικογενειώνΩστόσοαξίζει να σημειωθεί πως δεν είναι το ίδιο το διαζύγιο που προκαλεί προβλήματα προσαρμογής στο παιδί, αλλά η μετέπειτα συμπεριφορά των γονέων. 
Ο σημαντικότερος λόγος που το 25% των παιδιών διαζευγμένων γονιών,  αντεπεξέρχονται με επιτυχία στο διαζύγιο και έχουν μια ομαλή εξέλιξηείναι πως οι γονείς τουςεξακολουθούν να συνεργάζονται, προφυλάσσοντας τα, από τους γονικούς καβγάδες.    
Τα λιγότερο προσαρμοσμένα παιδιάδιαζευγμένων γονιών έχουν διαρκώς αντιμαχόμενους γονείςσυνήθως σε δικαστική διαμάχητα επονομαζόμενα “Παιδιά του Αρμαγεδδών”.    
Η συνεχιζόμενη έκθεση ενός παιδιού στις συγκρούσεις των γονέων του, μπορεί να επιφέρει σοβαρές αντιδράσεις ακόμα και στον έλεγχο της πραγματικότητας.  
Μελέτες που πραγματοποιήθηκαν 10-15 χρόνια μετά το διαζύγιοέδειξαν ότι οι νεαροί πια ενήλικες καταδιώκονται ακόμα, από ζωντανές αναμνήσεις των γονικών συγκρούσεων και πως πολλοί από αυτούςεμπλέκονται σε σχέσεις που υπάρχει κακοποίηση. 
Επίσηςσυμβαίνει κατά την περίοδο του διαζυγίου, τα  παιδιά να γίνονται μάρτυρες εκρηκτικών ανταλλαγών λέξεων μεταξύ των γονιών τους, βιώνοντας άγχος, ανησυχώντας για την ασφάλεια των γονιών τους και τη δική τους ευτυχία.  
Οι συγκρούσεις από την άλλη, προκαλούν στρες στους γονείςμειώνοντας την ικανότητα τους να παρηγορήσουν και να σταθούν δίπλα στα παιδιά τους, που νιώθουν υπεύθυνα για τις γονικές διαμάχες 
Τα παιδιά, ακούγοντας τους γονείς τους να τσακώνονται γι' αυτά, αναπτύσσουν μια εγωκεντρική σκέψη,  θεωρώντας   ότι   ευθύνονται   τα   ίδια   για   μια κατάσταση την οποία δεν επιθυμούν αλλά είναι ανίκανα να σταματήσουν.     
Στις βραχυπρόθεσμες αντιδράσεις των παιδιών σε ένα συγκρουσιακό διαζύγιοεντάσσονται η ανασφάλεια   για   το   μέλλον   τουςη θλίψηο έντονος θυμός, η επιφανειακή αδιαφορία, η συστολή, η εσωστρέφεια και η παθητικότητα.  
Πιθανώςτα παιδιά να παρουσιάζουν ρηχότητα στην αντιμετώπιση όλων των ζητημάτων, προσκόλληση αλλά και ένταση στον γονέα που έχει την επιμέλεια, εχθρότητα προς εκείνον που αποχωρεί από το σπίτιπροβλήματα στις σχολικές επιδόσεις και αλλαγές στις καθημερινές συνήθειες. 
Τα μικρότερα παιδιά μπορεί να παρουσιάσουν ξαφνικά κλάματα χωρίς αιτία, διαταραχή στο φαγητό,   διαταραχές ύπνου (π.χ.   διακεκομμένο   ύπνο), παλινδρόμηση σε προηγούμενες συμπεριφορές   (π.χ.   “βρέξιμο” του κρεβατιού), εκρήξεις οργής και φοβίες. 
Τα παιδιά ηλικίας δημοτικούμπορεί να εμφανίσουν τα προαναφερόμενα, καθώς και αίσθημα ντροπής για   το διαζύγιο, καταθλιπτική συμπεριφοράμειωμένη αυτοπεποίθησηπροβλήματα συμπεριφοράς, (επιθετική   ή προκλητική), εκδηλώσεις ενοχής και δυσκολία να μοιραστούν με άλλους τα υπάρχοντά τους 
Οι έφηβοι πιθανόν να εμφανίσουν έντονες αντιπαραθέσεις και με τους δύο γονείςσαφή ταύτιση με τον   ένα γονέα, ευερεθιστότητα, εκρήξεις οργήςέντονο άγχος και πολύωρες απουσίες από το σπίτι. Επίσης, πιθανόν να εκδηλώσουν συναισθηματικές διαταραχέςμεγάλη συστολή στις κοινωνικές   συναναστροφέςπρόωρη «ωριμότητα» όπως και ανάληψη ρόλων ενηλίκων 
Είναι πιθανόν να δυσκολεύονται στις ερωτικές σχέσεις ή να επιδιώκουν ευκαιριακές ερωτικές σχέσεις (κυρίως τα κορίτσια).  
Εν κατακλείδιμια όμορφη συνεργασία των γονιώνδημιουργεί ένα ευνοϊκό κλίμα που επιτρέπει την έκφραση των συναισθημάτων του παιδιού 
*Ξεκαθαρίστε του ότι δεν ευθύνεται εκείνο για το χωρισμό. 
*Όσο και αν διαφωνείτε με τον άλλο γονέα, μην εμποδίσετε την επικοινωνία του με το παιδί 
*Στις περιπτώσεις που η εκτίμηση μεταξύ των πρώην συζύγων έχει χαθεί τελείωςαπευθυνθείτε σε ένα   ειδικόπου θα σας βοηθήσει να ακολουθήσετε μια κοινά αποδεκτή κατεύθυνση ανατροφής για το παιδί. 
*Μην ξεχνάτεΔεν είναι το διαζύγιο που κάνει ένα παιδί δυστυχισμένοείναι όμως η συμπεριφορά των γονέων στην αντιμετώπιση του. 
 
Subscribe to this RSS feed