Menu

Tο παιδί μου ο πρωταθλητής ...

 Αφιερωμένο σε όλες τις μαμάδες και στα δύο μου υπέροχα παιδιά , που κάθε μέρα με κάνουν περήφανη !  

 Το παιδί μου κάνει πρωταθλητισμό. Θα έπρεπε αυτή η φράση να κρύβει μόνο περηφάνεια ! Αν' αυτού κρύβει άγχος, πίεση, καυγάδες, στεναχώρια, ξενύχτια, δρομολόγια και μια γλυκόξινη γεύση ικανοποίησης.  Μεγάλες οι προσδοκίες, μεγάλες οι χαρές, μεγάλες οι απογοητεύσεις. Μεγάλες και οι τύψεις, που εγώ σαν γονιός θα έπρεπε μόνο, για το παιδί μου να επιθυμώ να είναι "απλά ευτυχισμένο" . ¨Απλά ευτυχισμένο" , πόσο ειρωνικό ακούγεται, ειδικά αυτό το "απλά" , όταν το παιδί μου προσπαθεί να ξεπεράσει κάθε μέρα τον ίδιο του τον εαυτό, στο στυγερό και σκληρό στίβο μάχης που έχει επιλέξει, ακολουθώντας το όνειρο του. Και εγώ εκεί δίπλα να το στηρίζω πρακτικά και ψυχολογικά, αλήθεια να το στηρίζω μόνο ; Χωρίς να το θέλω τα όρια της δικής του ζωής , της δικής του επιλογής, των δικών του προσδοκιών μπερδεύονται. Τα θέλω του , θέλω μου , η επιτυχία του ,επιτυχία μου , το λάθος του ,λάθος μου. Πάντα εκεί δίπλα του στα στραβά και στα άσχημα , να συγκινούμαι με το παραμικρό και να διαλύομαι επίσης . Στήριγμα του ή πίεση ? Πολλές φορές αναρωτήθηκα, όταν έπιασα τον εαυτό μου σε μια φάση αδυναμίας του που μου είπε δεν μπορώ άλλο και προσπάθησα να του αλλάξω γνώμη . Άλλες τόσες πέφτω με τα μούτρα να κυνηγάω από πίσω(;) του τα όνειρα του ! Να βάζω τους δικούς του στόχους , στόχους μου και να "παλεύουμε" ομαδικά. Και κάπου εκεί πάλι το αρρωστημένο από το υγιές μια τρίχα απόσταση . Στους υπόλοιπους γονείς το ξεχωρίζω εύκολα, στις κερκίδες ,στα καμαρίνια, βλέπω το καπέλωμα της προσωπικότητας των παιδιών τους, προβλέπω ή εξηγώ το κάψιμο ,σωματικό ή ψυχολογικό του "πρωταθλητή". Νιώθω το τραύμα τους ,ξέρω ότι θα χρειαστεί μακρόχρονη επούλωση. Για εκείνους μου είναι όλα τόσο ξεκάθαρα, για μένα γιατί όμως όχι ; Τρέμω κάθε φορά που θα παρασυρθώ και θα νιώσω ότι ξεπερνάω τα όρια .Τα όριο του στηρίζω με τα όρια του βλέπω εμένα στο παιδί μου . Συχνά νιώθω την ανάγκη να γίνω και εγώ ¨απλά ευτυχισμένη, όμως ο πρωταθλητισμός σαν μικρόβιο, αρρώστησε και το δικό μου αίμα ! Ή μήπως τελικά εγώ ευθύνομαι, εγώ τους έμαθα να κυνηγάνε το άπιαστο και να μην ικανοποιούνται ποτέ ? Μεγάλο σαράκι το ανικανοποίητο... μεγάλο δώρο επίσης ... Ή δυστυχείς ή καταφέρνεις να πετάξεις. Ακροβατώντας, συνεχίζω πάντα με αγάπη, φροντίζοντας να θυμάμαι πάντα ότι άλλος πρωταγωνιστεί και εγώ κομπάρσος δίπλα του απλά συμπαραστέκομαι και ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Μαμά λεκτικό ή μη ,είναι το δικό μου μετάλλιο.  

 

NATALIA CHATZI

Μητέρα 2 παιδιων, σύζυγος και γυναίκα καριέρας , ετών 44 . Με σπουδές στο marketing και στις δημόσιες σχέσεις με πραγματικές σπουδές στη ζωή και με μια τεράστια ανάγκη για δημιουργία και εξέλιξη να με χαρακτηρίζει

back to top