Menu

Τσιακμακίδου Χρύσα

Τσιακμακίδου Χρύσα

Ψυχιατρική Κλινική Ενηλίκων Γ.Π.Ν.Θ. «Γ. Παπανικολάου» 

Website URL:

Γιατί οι νέοι σήμερα δεν κάνουν εύκολα σχέσεις...

Οι σημερινοί νέοι ανεξαρτήτως φύλου έχουν αρνητική προκατάληψη στο να δημιουργήσουν μια αποκλειστική σχέση με εξέλιξη που θα μονοπωλεί το ενδιαφέρον και το χρόνο τους. 
 
Η διατήρηση ενός δεσμού μεταξύ των δύο φύλων αποτελεί δύσκολη υπόθεση πρακτικά.  
 
Αυτό συμβαίνει επειδή στις μέρες μας έχει χαθεί η έννοια της συντροφικότητας και υπάρχει απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους, απομακρύνονται ασυναίσθητα ο ένας από τον άλλον απορροφούμενοι στα δικά τους προβλήματα και λειτουργούν σαν μονάδα στη προσπάθεια για επιβίωση κοιτάζοντας ατομικά τη καριέρα τους, τις επιθυμίες τους, την εξασφάλιση τους. 
 
Άρα είναι κάτι αρκετά δύσβατο στην ροή της καθημερινότητας το να πρέπει κανείς να ενστερνιστεί και να κατανοήσει τις ανάγκες-επιθυμίες ενός άλλου. 
 
Η κοινωνία σήμερα δεν προστάζει δεσμά, υποχρέωση, ταμπέλες. 
 
Όλοι μπορούν να έχουν ελεύθερες σχέσεις χωρίς ηθικές, συναισθηματικές, οικονομικές συνδιαλλαγές επικεντρωμένοι μόνο στον ατομικό στόχο - καριέρα τους ζώντας ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον. 
Ωστόσο αυτή που συνήθως απαιτεί δέσμευση λόγο κοινωνικών στερεοτύπων είναι η γυναίκα.  
 
Σπουδαίο ρόλο σε αυτό παίζει η φύση της που την καλεί ορμονικά ειδικά από μια ηλικία και έπειτα για αναπαραγωγή.  
 
Ο άντρας παραμένει για πάντα ένα «μικρό παιδί» αφού η φροντίδα του θηλυκού αγγίγματος εξακολουθεί να τον καλύπτει από τα μητρικά χέρια αποτρέποντας την ιδέα της συντρόφου. 
 
Οι σχέσεις έχουν γίνει πολύπλοκες και διαλύονται για το τίποτα, παρόλο που όλοι χρειάζονται τη παρουσία κάποιου δίπλα τους. 
 
Η εποχή των ζευγαριών που ήταν σε όλα μαζί, άσχημα, όμορφα, με το να είναι ουσιαστικά ο ένας για τον άλλον έχει φύγει ανεπιστρεπτί και κυριαρχεί μια παρατεταμένη εφηβεία που καθιστά πια και τα δύο φύλα ανεξάρτητα, μη διατεθειμένα να αλλάξουν το τρόπο ζωής τους προσαρμοζόμενοι σε νέα δεδομένα με κύριο οδηγό την λογική και όχι το συναίσθημα.   

Μάθετε το κρυφό μήνυμα που εμπεριέχει κάθε ασθένεια ή αλλιώς, πες μου αν θύμωσες να σου πω που πονάς...

Τι γίνονται τα συναισθήματα που καταπνίγουμε ; Πού πηγαίνουν οι ανάγκες μας που καταπιέζουμε; Τι συμβαίνει στα θέλω μας που δεν τολμάμε να εκφράσουμε; Η απάντηση είναι κοινή : βυθίζονται στα βάθη του είναι μας, στις αποθήκες του ψυχισμού μας.  

Όταν αυτές οι αποθήκες γεμίσουν ασφυκτικά τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες μας σπάνε τις πόρτες αυτών των αποθηκών και ξεχύνονται είτε στην ψυχολογική μας κατάσταση είτε στο σώμα μας περιέχοντας ένα κρυφό μήνυμα. 

 

Θυμάστε τότε που σας είχαν πιάσει νευρικά γέλια και που με κόπο καταφέρατε να τα καταπνίξετε πριν σας αντιληφθεί εκείνος που δεν έπρεπε; Μπορείτε να ανακαλέσετε στη μνήμη σας τις φορές που είχατε κατακλυστεί από πανικό και που μόλις μπορέσατε να κρατήσετε την ψυχραιμία σας και να συγκρατήσετε τις κραυγές σας;  

Κι εκείνες τις στιγμές που το κλάμα σας ανέβηκε σαν κόμπος στο λαιμό αλλά καταφέρατε να καταπιείτε τα δάκρυά σας ή τις διαμαρτυρίες σας; Όλοι έχουμε παρόμοιες στιγμές να θυμηθούμε. Τι έγιναν όμως τα ξεσπάσματα γέλιου που συγκρατήθηκαν, τα δάκρυα που δεν κύλησαν , οι κραυγές που δεν ακούστηκαν;  

Κι αν το προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο, τι να έγιναν άραγε οι βρισιές που δεν ξεστομίστηκαν, οι πόθοι που δεν εκφράστηκαν , τα παράπονα που δεν ειπώθηκαν; Χάθηκαν; Για την ψυχολογία η απάντηση είναι ένα στρογγυλό όχι.  

 

Η φυσική σπεύδει να συνηγορήσει επισημαίνοντας πως τίποτα μα τίποτα δεν χάνεται στη φύση κι άσχετα αν εμείς το ονομάζουμε δάκρυ, γέλιο , σκέψη ή επιθυμία , φως, θερμότητα ή ηλεκτρομαγνητισμό όλα μπορούν να θεωρηθούν ενέργεια. Και η ενέργεια ποτέ δεν χάνεται.  

Μπορεί όμως να μεταλλαχθεί. Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι μεγάλες ανακαλύψεις της ψυχοσωματικής ιατρικής που επιβεβαιώνει πως συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες που συγκρούονται μέσα μας ή δεν βρίσκουν τρόπο να ικανοποιηθούν γίνονται τελικά οι μυστικοί συνωμότες που μαζί με τους διάφορους νοσογόνους παράγοντες καταβάλουν το αμυντικό μας σύστημα.  

Αν και για μακρύ διάστημα η συντηρητική και υλιστική πτέρυγα των επιστημόνων αρνούνταν να δεχθεί την άμεση σχέση όλων των ασθενειών με την ψυχική μας κατάσταση , η πανάρχαια εμπειρική γνώση των λαών δεν έτρεφε καμιά αμφιβολία για τη σχέση της λύπης με την ασθένεια.  

 
Το θυμωμένο στομάχι : 

Οι σαμάνοι , οι αρχαίοι Ασκληπιάδες και οι θεραπευτές άλλων εποχών γνώριζαν πως οι ψυχικές καταστάσεις είχαν άμεσο αντίκτυπο στην κατάσταση της υγείας και είχαν ήδη παρατηρήσει πως συγκεκριμένα αρνητικά συναισθήματα είχαν την τάση να μετατρέπονται σε εξίσου συγκεκριμένες ασθένειες. Χρειάστηκε όμως να περάσουν πολλοί αιώνες για να συστηματοποιηθεί αυτή η γνώση.  

Στην πραγματικότητα όλες οι ασθένειες δεν είναι παρά αντανακλάσεις των εσωτερικών μας συγκρούσεων και των ανομολόγητων πόθων μας. Αυτή η άποψη από την οποία θα απέστρεφαν το πρόσωπο οι αυστηρά προσηλωμένοι στο υλιστικό μοντέλο ζωής γιατροί παλαιότερων εποχών σήμερα είναι πλέον όχι μόνο σεβαστή αλλά και αντικείμενο συστηματικής μελέτης από πολλά ερευνητικά κέντρα.  

Η νευροβιολογία και οι μελέτες της χημείας του εγκεφάλου επιβεβαιώνουν πως κάθε συναίσθημα και κάθε σκέψη μεταφράζεται σε ηλεκτροχημικές μεταβολές που συντελούνται μέσα στο σώμα. Υπάρχουν σκέψεις που μπορούν να προκαλέσουν πραγματική ηλεκτροχημική θύελλα στον οργανισμό μας.  

Μια σκέψη για άμεσο κίνδυνο της ζωής στέλνει αστραπιαία μηνύματα συναγερμού σε ολόκληρο το σώμα κάνοντας την καρδιά να χτυπά ξέφρενα, το πεπτικό σύστημα να αναστέλλει τη λειτουργία του, τους πνεύμονες να υπερλειτουργούν, τους μύες να συσφίγγονται και την αδρεναλίνη να ξεχύνεται ορμητικά.  

Μια σκέψη που αφορά σε κάτι πιο ήρεμο ή ακόμα και κοινότοπο όπως αυτές που κάνουμε συνήθως δεν έχει τόσο θεαματικό αντίκτυπο στο σώμα ωστόσο αφήνει κι αυτή το ηλεκτρικό και χημικό της αποτύπωμα στον οργανισμό.  

 

Το βέβαιο είναι πως όσο πιο έντονα τα συναισθήματα, οι ανάγκες και οι επιθυμίες , ιδίως όταν παραμείνουν ανέκφραστες, τόσο βαθύτερα τα αχνάρια που αφήνουν μέσα μας. Κι αν αυτό κρατήσει καιρό αργά ή γρήγορα θα βρουν μια χαραμάδα να ξεγλιστρήσουν, να βγουν στο φως. Είτε ως νεύρωση , είτε ως σωματική ασθένεια.  

Ο Ντήπακ Τσόπρα στο βιβλίο του «Κβαντική Θεραπεία» μιλάει για χαρούμενο και λυπημένο στομάχι, για θυμωμένα νεφρά και φοβισμένο αυχένα εξηγώντας πως τα συναισθήματά μας διαποτίζουν κάθε όργανο, μόριο και κύτταρο του σώματός μας.  

Όμως , αν οι γιατροί που υιοθετούν την ψυχοσωματική προσέγγιση αναζητούν πίσω από την ασθένεια έναν ψυχικό παράγοντα, οι ασχολούμενοι με τη μεταφυσική πάνε ακόμα πιο πέρα : βλέπουν την ασθένεια όχι σαν ξέσπασμα αλλά σαν ανακούφιση της ψυχής που επιτέλους έχει βρει έναν τρόπο να εκφράσει τις βαθύτερες ανάγκες της.  

 

Με λίγα λόγια η ασθένεια είναι ένας τρόπος να εξασφαλίζουμε την συχνότερη παρουσία των άλλων κοντά μας. Δεν είναι ίσως ο πιο σοφός. Αλλά είναι μια διέξοδος. Όπως το συνάχι που συχνά ξεσπάει επειδή πνίξαμε τόσα δάκρυα μέσα μας που στο τέλος ξεχειλίζουν από τη μύτη!  

Όπως ο καρκίνος, που σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση εμφανίζεται σε άτομα που ήταν πάντα πρόθυμα, εξυπηρετικά και γίνονταν θυσία για τους άλλους ή κυνηγούσαν με μανία την τελειότητα και υπηρετούσαν με αυτοθυσία τις υποχρεώσεις και τα πρέπει τους.  

Είτε ως εξυπηρετητές των άλλων είτε ως περφεξιονιστές έθεσαν τον εαυτό τους κάτω από άκαμπτους κανόνες που δεν τους επέτρεπαν να ξαποστάσουν, να ζητήσουν για τον εαυτό τους, να διεκδικήσουν ή να πουν «δεν γίνεται».  

Φρόντισέ με, Αγάπα με ! 

Παρ? όλα αυτά, κάτι μέσα τους επιθυμούσε διακαώς κάποιον να τους φροντίσει κι αυτούς, κάπου να αφεθούν και να στηριχθούν όχι μόνο να στηρίζουν.  

Αν αυτές οι απαιτήσεις του ψυχισμού, που καταπιέστηκαν και απωθήθηκαν σε σημείο που συχνά να μη γίνονται αντιληπτές ,δεν αναγνωριστούν και δεν τιμηθούν τότε θα γλιστρήσουν στο σώμα και με τη μορφή μιας σοβαρής ασθένειας όπως ο καρκίνος θα απαιτήσουν αυτό που το ίδιο το άτομο δεν τολμούσε να κάνει: να φερθεί άκρως εγωιστικά.  

Όπως επισημαίνει ο Ρύντιγκερ Ντάλκε στο βιβλίο του « Η ασθένεια ως γλώσσα της ψυχής» (εκδόσεις Πύρινος Κόσμος) «με την έκρηξη της ασθένειας φανερώνεται ένα μεγάλο μέρος της κρυφής απαίτησης του εγώ.  

Βγαίνοντας στην επιφάνεια προκαλεί μεγάλη έκπληξη στο περιβάλλον του ασθενούς γιατί ακόμα και τα ειρηνικότερα άτομα απαιτούν ξαφνικά να περιστρέφεται το παν γύρω τους και γύρω από την ασθένειά τους.  

Ό,τι μέχρι τώρα δεν τολμούσε ο ασθενής να το εκφράσει ως δική του γνώμη ανεβαίνει τώρα από τη σκιά και ζητά την ικανοποίησή του.» Αν και οι οικείοι ξεβολεύονται , αυτή η στάση αποτελεί ένα είδος θεραπείας για το ίδιο το άτομο που επιτέλους διεκδικεί την ικανοποίηση των δικών του αναγκών και επαναστατεί στα καθήκοντά του ως κόρη ή γιος, γονιός , υπάλληλος ή στυλοβάτης των άλλων.  

Συχνά παρατηρούμε πως εκείνοι που ήταν οι κάποτε εργατικοί, υποταγμένοι, σιωπηλοί, υπομονετικοί και τόσο συμπαθητικοί γεμάτοι αλτρουισμό και προθυμία να βοηθήσουν τους άλλους γίνονται ιδιότροποι και απαιτητικοί ασθενείς που χορεύουν τους άλλους στο ταψί.  

Στην πραγματικότητα αυτό που μας φαίνεται ως παραξενιά και απαιτητικότητα δεν είναι παρά το ξέσπασμα των καταπιεσμένων δικών τους επιθυμιών που χρόνια τις είχαν υποτάξει δίνοντας το προβάδισμα στους άλλους. 

Τα Κρυμμένα Μηνύματα : 

Παρόμοιοι εσωτερικοί ψυχικοί μηχανισμοί υπαγορεύουν την εμφάνιση διαφόρων μορφών ασθενειών κάθε μια από τις οποίες αποκαλύπτει βαθύτερες απωθημένες καταστάσεις.  

Η Κάρολαιν Μυς, στο βιβλίο της «Ανατομία του Πνεύματος» και η Λουίζ Χέη στα δικά της βιβλία συμπληρώνουν τον Ντάλκε ως προς τους κρυφούς ψυχικούς παράγοντες που πυροδοτούν τις διαταραχές της υγείας και που μοιάζουν σαν μικρά θεατρικά έργα ή τελετουργικά που έχουν πάρει τη θέση αυτών που πραγματικά χρειαζόμαστε. Ας δούμε μερικά από αυτά.  

 

Κρυολόγημα : αν κάποια στιγμή θέλατε έντονα να κλάψετε και συγκρατήσατε τα δάκρυά σας καταπιέζοντας τα συναισθήματά σας είναι πολύ πιθανό μερικές μέρες αργότερα αυτή η εσωτερική κατάσταση να βρήκε διέξοδο σε ένα γερό κρυολόγημα όπου τα μάτια δάκρυζαν και η μύτη έτρεχε σαν βρύση – όπως θα ήθελαν να τρέχουν τα δάκρυα αν είχατε επιτρέψει στη λύπη σας να εκφραστεί.  

Οι λυγμοί που καταπνίγηκαν βρίσκουν διέξοδο στο βήχα που ως σωματική έκφραση έχει παρόμοια εκδήλωση. Από μακριά δεν μπορεί κανείς να πει αν κάποιος τραντάζεται από λυγμούς ή από βήχα. Η ίδια η λέξη κρυολόγημα υποδηλώνει κάτι που σας έκανε «να κρυώσετε μέσα σας» και εκφράζει τη βαθύτερη ανάγκη σας για ζεστασιά και θαλπωρή.  

Tο κουκούλωμα με ζεστά ρούχα και ο πυρετός είναι μεταμφιεσμένες εκδηλώσεις αυτής της ανάγκης, όπως οι εντριβές δεν είναι παρά υποκατάστατα του χαδιού και της επαφής που η ψυχή σας είχε ανάγκη.

 

Βήχας : είναι κι αυτός ένα ένδυμα. Κάτω του κρύβονται λόγια, γνώμες, διαμαρτυρίες , βρισιές ή δηλώσεις που δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε. Προτιμήσαμε να τις καταπιούμε . Αλλά μας έκατσαν στο λαιμό. Έτσι μας «έπνιξαν» όπως ο αποπνικτικός βήχας.  

Η απόχρεμψη που συχνά συνοδεύει το βήχα έχει επιπλέον ένα χαρακτήρα επιθετικό που υποδηλώνει την καταπιεσμένη ανάγκη μας να «φτύσουμε» ορισμένες καταστάσεις ή πρόσωπα, δραστηριότητα που αναλαμβάνει να εκδραματίσει συμβολικά το σώμα αφού εμείς δεν το επιτρέψαμε στον εαυτό μας.  

Συχνά ο βήχας είναι εκδήλωση αγανάκτησης ή άγχους όταν το άτομο νιώθει ότι έχει καταπιεί πολλά για πολύ καιρό και έχει πια φτάσει σε ένα σημείο που πνίγεται. Σε αυτή την περίπτωση το σώμα δίνει με τον τρόπο του ένα σήμα για να φερθούμε με περισσότερη τρυφερότητα στον εαυτό μας, να τον γλυκάνουμε και να τον μαλακώσουμε λίγο, κατάσταση που συμβολικά εκφράζουν τα ζεστά ροφήματα με μέλι.  

 

Πόνοι στα γόνατα : εμφανίζονται όταν κάτι μέσα μας νιώθει να έχει γονατίσει από τις πιέσεις της ζωής αλλά επαναστατεί. Δεν θέλει πια να υποτάσσεται και να χαμηλώνει τον εαυτό του προς χάριν των άλλων ή μιας κατάστασης. Δεν θέλει να γονατίζει μπροστά σε κάτι ή κάποιον ισχυρότερο.  

Έχει ανάγκη να υψώσει το ανάστημά του ή και να δείξει κάποια αδιαλλαξία έτσι όπως κάνει το άκαμπτο εξ αιτίας του πόνου γόνατο. Παράλληλα, καθώς αυτή η ενόχληση αναγκάζει τον άνθρωπο να αναπαύει συχνά το πόδι του σε ένα σκαμνάκι, συμβολικά «στηλώνει» τα πόδια και κρατά τους άλλους μακριά ή εκφράζει έτσι μια συμβολική κλωτσιά προς εκείνα που τον έκαναν «να κάτσει». 

 

Έρπης στα χείλη : σχετίζεται με αισθήματα αηδίας ή ανομολόγητου καταπιεσμένου πόθου που ο ίδιος ο εαυτός αποστρέφεται. Πρόκειται για ένα διπλό μήνυμα καθώς από τη μια τα χείλη διογκώνονται προσελκύοντας τα βλέμματα ενώ ταυτόχρονα εκπέμπουν το σήμα «μακριά από μένα».  

Ό,τι μας έκαιγε τα χείλη, ό,τι μας έκανε να δαγκωνόμαστε από μέσα μας αποκτά μια σωματική εκδήλωση που θυμίζει έντονα δαγκωμένα χείλη. Το μάθημα εδώ είναι να αποδεχθεί κανείς τα «ακάθαρτα» συναισθήματά ή επιθυμίες του και να συγχωρήσει τον εαυτό του γι' αυτά.  

Αυτό που προκαλεί αποστροφή πρέπει να αναγνωριστεί. Ο έρπης στα χείλη μπορεί επίσης να δηλώνει την ανάγκη του ατόμου να αρνηθεί τις υπερβολικές οικειότητες ή να αυτοτιμωρηθεί επειδή τις επέτρεψε.  

 

Τριχόπτωση : για τη μεταφυσική παράδοση η τριχόπτωση αντιστοιχεί κατά κάποιον τρόπο στην απώλεια των φτερών. Είναι σαν να είμαστε για άλλα φτιαγμένοι αλλά υποτασσόμαστε σε μια πιο κοινή μοίρα.  

Έτσι είτε πρόκειται για περιστασιακές περιόδους τριχόπτωσης είτε για γενικευμένη κατάσταση υποδηλώνει εσωτερική σύγκρουση εξαιτίας της υποταγής μας σε μια επιλογή που μας προσφέρει μεν ασφάλεια αλλά έρχεται σε αντίθεση με αυτό που κατά βάθος ήθελε η καρδιά μας και που το φοβηθήκαμε επειδή περιείχε ρίσκο.  

Παραμονές ενός γάμου , μιας μονιμοποίησης ή απόκτησης μια σταθερής θέσης πολλοί άνθρωποι που έχουν μέσα τους ένα ταξιδιάρικο πουλί νιώθουν να τους πέφτουν τα φτερά δηλαδή βλέπουν τα μαλλιά τους να μαδάνε αντίθετα από εκείνους που παραιτούνται ευχαρίστως από ορισμένες ελευθερίες προκειμένου να νιώθουν ασφαλείς.  

 

Αυτιά : βόμβος, πόνος ,βούλωμα των αυτιών ή περιορισμός της ακοής σηματοδοτούν την αντίστασή μας σε ορισμένες εντολές ή την άρνησή μας να ακούσουμε και να δεχθούμε κάποια πράγματα. Δεν θέλουμε πια ούτε να ακούμε ούτε να υπακούμε. Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει.  

Η βαθύτερη ανάγκη πίσω από τα προβλήματα των αυτιών είναι να αποσυρθούμε στον εαυτό μας , να αφουγκραστούμε τι αυτός έχει να πει. Μέσα σε όλο αυτό υπάρχει και ένα σήμα που μας ειδοποιεί να ακούσουμε τη διαίσθησή μας και τη συνείδησή μας, αυτή την ψιθυριστή φωνή που δεν ακούγεται όταν όλη μας η προσοχή είναι στραμμένη σ΄ αυτά που λέει ο κόσμος.  

 

Καρδιά : τα προβλήματα σ? αυτό το ζωτικό όργανο υποδηλώνουν έντονες συναισθηματικές εντάσεις. Ερωτικές απογοητεύσεις , άρνηση συγχώρεσης, ενοχή και αυτομομφή , μεγάλη συναισθηματική εξάρτηση ή αντίθετα αποξένωση και «κλείσιμο της καρδιάς» έχουν άμεση σχέση με τη δυσλειτουργία της.  

Εκτεταμένες μελέτες έχουν αποδείξει πως η ροή της αγάπης και της συγχώρεσης αποτρέπουν τα ισχαιμικά επεισόδια ενώ αντίθετα διευκολύνεται η εμφάνισή τους όταν η έκφραση της αγάπης. Το μάθημα πίσω από τα προβλήματα στο καρδιαγγειακό σύστημα περιέχει πάντα το ίδιο βαθύτερο αίτημα για άνοιγμα της καρδιάς , καλοσύνη και αποδοχή. Όσο πιο ανεπιφύλακτες, τόσο καλύτερα. Πρώτα και κύρια στον ίδιο τον εαυτό μας.  

 

Πόδια : καθώς τα πόδια μας μεταφέρουν αποτελούν τους συμβολικούς δείκτες για τον τρόπο που βαδίζουμε στο μονοπάτι της ζωής μας. Πόνοι, κάλοι, δυσκολία στις αρθρώσεις, κατάγματα και χτυπήματα δείχνουν πάντα μια αντίρρηση που προβάλει ο εαυτός για την κατεύθυνση που έχουμε πάρει.  

Μπορεί να αποτελούν αντιστάσεις και προειδοποιήσεις ή απλά να εκφράζουν μια βαθύτερη απροθυμία για τον τρόπο που κινούμεθα στη ζωή. Το αίτημά που εκφράζει με αυτό τον τρόπο το σώμα είναι η ανάγκη για ένα σταμάτημα και για επανεκτίμηση της πορείας μας.  

Στην καλύτερη περίπτωση μας ζητείται να επιβραδύνουμε λίγο το ρυθμό μας και να χαρούμε ορισμένα πράγματα περισσότερο. Διαφορετικά μπορεί να μας δίνεται ένα μήνυμα για πλήρη αλλαγή πορείας. 

 

Χέρια : τα χέρια αντιπροσωπεύουν τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τη ζωή μας, τις ευθύνες μας και τα ταλέντα μας. Πόνοι ή κατάγματα στα χέρια δηλώνουν την αντίδραση του εαυτού επειδή δεν εκφράζουμε όλο το δυναμικό μας ή δεν διαφεντεύουμε με σοφία τον εαυτό μας και τις υποθέσεις μας.  

Μήπως έχουμε κάνει κάποια παραβίαση των ορίων μας; Ή μήπως δεν τολμάμε να ανοίξουμε τα χέρια – και την αγκαλιά μας; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που μας καλούν να απαντήσουμε τα προβλήματα στα άνω άκρα. 

 

Πόνοι στους ώμους και τον αυχένα : υποδηλώνουν συχνά πως έχουμε αναλάβει μεγάλα βάρη , περισσότερα από όσα αντέχουμε να σηκώσουμε ή ότι έχουμε αυτοπεριοριστεί και έχουμε δεχθεί να υποταχθούμε. Δηλώνουν ένα είδος υποδούλωσης το οποίο έχει φτάσει πια σε οριακό επίπεδο. 

Οι πόνοι στους ώμους δεν μας αφήνουν να υψώσουμε τα χέρια και το αυχενικό μπλοκάρει μια ευρύτερη περιοχή δείχνοντας ένα είδος ακαμψίας που έχει επέλθει με τον καιρό. Το βαθύτερο αίτημα είναι να δούμε και άλλες οπτικές γωνίες, να στραφούμε και προς άλλες κατευθύνσεις και κυρίως αυτήν που μπορεί να μας δείξει έναν εαυτό πιο ανάλαφρο , πιο ευδιάθετο και πιο πρόθυμο να εκφράσει το ευρύτερο δυναμικό του.  

Προβλήματα στη δεξιά ή στην αριστερή πλευρά : η εσωτερική παράδοση συνδέει την αριστερή πλευρά του σώματος με το συναίσθημα και τη θηλυκή διάσταση της ύπαρξης και τη δεξιά πλευρά με τη λογική και την αρσενική διάσταση. Ανάλογα σε ποια πλευρά του σώματος εκδηλώνεται ένα πρόβλημα δείχνει ταυτόχρονα αν «παραπονείται» το ανδρικό και λογικό μέρος μας ή το θηλυκό και συναισθηματικό. 

 

Κεφάλι : μιας και σ αυτό βρίσκονται τα περισσότερα αισθητήρια όργανα αλλά και ο εγκέφαλος αποτελεί ταυτόχρονα το στρατηγείο μας και την πύλη απ' όπου ο έξω κόσμος περνάει μέσα μας. Από τον πονοκέφαλο και την ημικρανία ως τις σοβαρές παθήσεις που εκδηλώνονται στην περιοχή του κεφαλιού φανερώνεται η στάση μας απέναντι σ αυτά που μας απασχολούν .  

Συχνά αντί να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο το νιώθουμε απλώς να πονάει από έναν ισχυρό πονοκέφαλο. Αυτός είναι ο τρόπος που το σώμα μας στέλνει ένα μήνυμα ότι έχουμε φορτωθεί με πολλές σκοτούρες ή ότι έχουμε υπερφορτώσει τα κυκλώματα με κάτι που μας ζητάει πολλή ενέργεια και σκέψη δίχως να αναγνωρίζουμε ότι χρειάζεται να αφήσουμε τα πράγματα να «κρυώσουν» λιγάκι πριν πάρουμε αποφάσεις. 

 

Διαγνωστικές Ερωτήσεις : Όποιο κι αν είναι το σύμπτωμα που εμφανίζεται στο σώμα είναι σίγουρα ένα μήνυμα από την ψυχή μας. Αν το ακούσουμε και ανταποκριθούμε ανάλογα τότε η ένταση του συμπτώματος θα μειωθεί ή και θα υποχωρήσει εντελώς ,υποστηρίζουν με βεβαιότητα οι ολιστικοί θεραπευτές.  

Οι ακόλουθες ερωτήσεις προς τον εαυτό μας είναι πολύ βοηθητικές ώστε να κατανοήσουμε αυτό το μήνυμα :  

 

  • Τι συμβαίνει στη ζωή μου την περίοδο που εμφανίζεται το σύμπτωμα ή η ασθένεια; 
  • Μου προσφέρει ένα άλλοθι για να ξεκουραστώ επιτέλους; 
  • Ή μήπως για να αναβάλλω ή και να αποφύγω κάτι; 
  • Θα μπορούσε να είναι ένα μεταμφιεσμένο συναίσθημα - π.χ. θυμός- μια ανάγκη - π.χ. για επαφή -ή μια επιθυμία - π.χ. για φροντίδα που έχω αρνηθεί να εκδηλώσω; 
  • Μήπως χρειάζομαι μια παύση ; 
  • Ή μήπως μια αθώωση; 
  • Υπάρχει κάποιος που θέλω να «τιμωρήσω» με την διαταραχή της υγείας μου; ( Του εαυτού μου συμπεριλαμβανομένου)  
  • Ποιος προσελκύεται κοντά μου όταν αρρωσταίνω; Ποιος απομακρύνεται; Μήπως αυτό επιζητώ κατά βάθος; 
  • Αν η ασθένεια είχε ένα μήνυμα να μου δώσει ποιο θα ήταν αυτό; 
Όσο πιο βαθύ είναι το επίπεδο από το οποίο θα προέλθουν οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα τόσο βαθύτερη θα είναι και η επαφή που θα έχετε κάνει με τον εαυτό σας. Έτσι θα έχετε ανοίξει το δρόμο για την ανακούφιση και τη θεραπεία του βαθύτερου πυρήνα απ΄ όπου προέκυψε το πρόβλημα και το οποίο είναι σε κάθε περίπτωση το ίδιο. Βλέπετε, κάθε ασθένεια όποια μορφή κι αν έχει ,είναι πάντα μια κραυγή για αγάπη. 

Καλοκαίρι, η εποχή της απιστίας ;

Λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το... αγόρι της άλλης; Κάπως έτσι φαίνεται ότι περνούν οι Έλληνες το καλοκαίρι τους, καθώς η απιστία αναδεικνύεται στο αγαπημένο... σπορ των περισσότερων παντρεμένων και καθ' οιονδήποτε τρόπο δεσμευμένων στη χώρα μας. 
 




Η απιστία «φουντώνει» το καλοκαίρι - όχι μόνο στην χώρα μας, αλλά και παγκοσμίως, σύμφωνα με τις... ντόπιες αλλά και τις διεθνείς μελέτες. Και μαζί με αυτήν «φουντώνουν» (για προφανείς λόγους) και τα διαζύγια. 


Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ), το «παιχνίδι» της απιστίας έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί ανδρικό προνόμιο. Άντρες και γυναίκες απιστούν σε μεγάλο ποσοστό, με τις γυναίκες που απατούν τους συντρόφους τους να έχουν πλέον «πάρει κεφάλι». 


Από τις 1.800 Ελληνίδες, ηλικίας 35 έως 45 ετών, που συμμετείχαν σε μία από τις έρευνες, το 64% είπαν ότι απατούν τον σύντροφό τους, όταν το αντίστοιχο ποσοστό σε μελέτη με άντρες στη χώρα μας ήταν 54%. Ειδικά μεταξύ των παντρεμένων ανδρών, το ποσοστό όσων απατούσαν τις συζύγους τους ήταν 48% σύμφωνα με μία τρίτη έρευνα, η οποία έδειξε ακόμη πως το 13% των παντρεμένων ανδρών απατούν την γυναίκα τους έχοντας κάνει μόνιμη σχέση με μία άλλη, ενώ το 35% έχουν εφήμερες σχέσεις.


 Μεγάλο μέρος αυτών των «παράνομων» σχέσεων συνάπτονται το καλοκαίρι - την ίδια ακριβώς εποχή του χρόνου που «φουντώνουν» και τα διαζύγια. 

 Στην πραγματικότητα, το 69% όσων απιστούν το ταίρι τους είπαν πως το έκαναν καλοκαίρι, ενώ το φθινόπωρο «προτίμησε» μόλις το 14% των ερωτηθέντων, την άνοιξη το 10% και τον χειμώνα μόλις το 7%. 


Το μεγάλο ερώτημα είναι τι έχει τέλος πάντων αυτό το καλοκαίρι και μας... σπρώχνει στην απιστία. Είναι ο ήλιος, είναι η θάλασσα ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Σύμφωνα με τους ειδικούς της ΕΜΑΣ, η εξήγηση είναι ένα κράμα ενστίκτων, αναγκών και ελευθερίας.


  

Όπως εξηγούν, το καλοκαίρι παραμερίζονται οι αναστολές και οι ηθικοί κοινωνικοί κανόνες και εμφανίζεται μια πιο πρωτόγονη διάθεση για κατάκτηση των σωματικών ηδονών. Με άλλα λόγια, κατά τους θερμούς μήνες γινόμαστε πιο... ζωώδεις, με λιγότερες κοινωνικές αναστολές και έτσι πιο επιρρεπείς στην ελεύθερη σεξουαλική ζωή που με τη σειρά της οδηγεί στην απιστία - ας μην ξεχνάμε, προσθέτουν, ότι το να μένει κανείς πιστός στον σύντροφό του είναι μια ηθική επιταγή και ένα άγραφο «συμβόλαιο» που συγκρατεί μεν τη σχέση δύο ανθρώπων αλλά δεν προϋποθέτει την σεξουαλική επιθυμία. 


Επιπλέον, η απιστία εκφράζει και την έντονη ανάγκη μας για περιπέτεια, για φυγή από την καθημερινότητα και την γκρίζα εκδοχή της - και τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά έχει και η επιθυμία μας για καλοκαιρινές διακοπές. Είναι δηλαδή σαν να οδηγούμαστε το καλοκαίρι σε μια ανάγκη να δοκιμάσουμε τον εαυτό μας και τα όρια του, αφού το περιβάλλον της θερινής ατμόσφαιρας μας καλεί να το πράξουμε.


Και μετά, είναι η ψυχολογική εξήγηση της καλοκαιρινής απιστίας, σε συνδυασμό με την... διαθεσιμότητα των πειρασμών: αντιμετωπίζοντας αναρίθμητα προβλήματα στο σπίτι και στην καθημερινότητά μας, τα οποία μας αφήνουν με ανεκπλήρωτα κενά μέσα μας, έχουμε την ευκαιρία το καλοκαίρι να προσπαθήσουμε να καλύψουμε κάποιες από αυτές τις ανάγκες μας. Και την ευκαιρία μας δίνουν παράμετροι όπως ο ελεύθερος χρόνος, ίσως οι χωριστές διακοπές από το ταίρι μας ή πολύ απλά το ότι στις διακοπές έχουμε περισσότερη χρονική άνεση να βρεθούμε (και) με άλλους ανθρώπους.


Αν σε όλα αυτά προστεθεί το γεγονός πως το καλοκαίρι υπάρχουν άφθονοι... πειρασμοί και οι περιπέτειες εκτός της μόνιμης και συμβατικής σχέσης είναι σχεδόν δικαίωμα και κανόνας ζωής που επιβεβαιώνεται από τις δικές μας εμπειρίες αλλά και εκείνες τις των φίλων μας... ε, δεν θέλει και πολύ για να οδηγηθεί κανείς στην απιστία.


Πάντως για να συμβούν όλα τα παραπάνω, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μην τα πηγαίνει κανείς καλά με τον/την σύντροφό του - διότι όπως λέει και ο λαός «άμα είσαι καλά, δεν κοιτάς αλλού»...

 

 



Εκτός από την απιστία, πάντως, το καλοκαίρι προσφέρεται και για... διαζύγιο! Άλλη έρευνα της ΕΜΑΣ δείχνει ότι το ποσοστό των ζευγαριών που χωρίζουν κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών αγγίζει το 54%, ενώ το 22% χωρίζουν άνοιξη και μόλις το 24% φθινόπωρο και χειμώνα.


Στην περίπτωση των διαζυγίων, τα αίτια είναι διαφορετικά. Όπως λένε οι ειδικοί, τα ζευγάρια είθισται να αρχίζουν τις διακοπές τους με μεγάλες προσδοκίες, παραβλέποντας τα όποια προβλήματα και προσωπικές δυσκολίες αντιμετωπίζουν με το ταίρι τους.


Εάν, όμως, οι προσωπικές δυσκολίες δεν σχετίζονται με την καθημερινότητα αλλά με το πόσο «τα βρίσκει» το ζευγάρι αναμεταξύ του, θα ενταθούν στη διάρκεια των διακοπών. Όντως, η ίδια έρευνα της ΕΜΑΣ έδειξε πως πολλά ζευγάρια επιστρέφουν από τις διακοπές πολύ χειρότερα απ' ό,τι ήταν πριν φύγουν - και η αίτια άλλοτε είναι η απογοήτευση που δεν έγιναν τα πράγματα όπως τα περίμεναν, και άλλοτε ότι πιέστηκαν πολύ ενώ κανονικά θα έπρεπε να χαλαρώσουν.

Πρακτικά, όλα αυτά σημαίνουν πως το καλοκαίρι και ιδίως η περίοδος των διακοπών αποτελούν αληθινή δοκιμασία για τις κακές σχέσεις - και όσες έχουν υποτονική ή ανύπαρκτη ερωτική επιθυμία είναι αυτές που κυρίως οδηγούνται σε κρίση στη διάρκεια των διακοπών.

Εκτός από τις κακές σχέσεις που φτάνουν στα όριά τους το καλοκαίρι, ρόλο στα αυξημένα διαζύγια του καλοκαιριού παίζουν και άλλοι παράγοντες. Στην πραγματικότητα, από τους εθελοντές που συμμετείχαν σε μελέτη της ΕΜΑΣ, το 41% είπαν πως τα ζευγάρια χωρίζουν πιο εύκολα το καλοκαίρι επειδή υπάρχουν περισσότεροι πειρασμοί (έτσι ίσως θα έχουν και κάτι να... απασχοληθούν για να μην στεναχωριούνται;), ενώ το 14% ομολόγησαν αυξημένη επιρρέπεια στην απιστία. 

ΟΙ συναισθηματικές ανάγκες μας και πόσο διαφέρουνε από των ανδρών ;

Οι βασικές συναισθηματικές ανάγκες της γυναίκας

Τόσο ο άντρας όσο και η γυναίκα έχουν βασικές συναισθηματικές ανάγκες. Η γυναίκα έχει ανάγκη να την αγαπούν, να τη φροντίζουν, να τη σέβονται και να την καταλαβαίνουν. Όταν δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες μας νιώθουμε συναισθηματικά πληγωμένοι και «κενοί».

 

Τι σημαίνει ανάγκη για αγάπη

Δίνοντας και παίρνοντας αγάπη, άντρες και γυναίκες αγαπούν περισσότερο τον εαυτό τους, αισθάνονται ολοκληρωμένοι και πλήρεις. Όταν μας αγαπούν βιώνουμε την πραγματικότητα της ύπαρξής μας και νιώθουμε ότι αξίζουμε. Βέβαια η αγάπη του άλλου μπορεί πράγματι να κάνει θαύματα, αλλά δεν θα πετύχει αν πρώτα δεν αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας.

 

Πως ορίζεται η ανάγκη της γυναίκας για σεβασμό

Ο σεβασμός στη σύντροφο σημαίνει αποδοχή και εκτίμηση για αυτό που είναι. Τη βοηθάει να παραμείνει ο εαυτός της και να διατηρήσει τα δικαιώματά της. Όσο περισσότερο είναι δεμένη με το σύντροφό της συναισθηματικά τόσο πιο ευαίσθητη είναι στο επίπεδο του σεβασμού. Αν ένας άνδρας δεν σέβεται τις ανάγκες, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες της γυναίκας του, εκείνη θα αναγκαστεί να «παγώσει» τα συναισθήματα αγάπης που έχει για αυτόν προκειμένω να ξαναβρεί τον εαυτό της. Είναι συχνό φαινόμενο να χάνεται και η σεξουαλική επιθυμία σε αυτό το στάδιο εφόσον είναι μεγάλη ανάγκη της γυναίκας ο σεβασμός του συντρόφου της. 

Τα κορίτσια επηρεάζονται ιδιαίτερα από τον τρόπο που ο πατέρας σέβεται τη μητέρα τους αλλά και από το πόσο η μητέρα σέβεται τον εαυτό της. 

 

Τι σημαίνει γυναικεία ανάγκη για φροντίδα

Η κάθε σχέση είναι μια διαρκής διαδικασία αλληλοπροσφοράς και μοιράσματος για αυτό και είναι σημαντικό ο σύντροφος να ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας και να νοιάζεται για αυτές. 

Όταν μια γυναίκα παίρνει στοργή από τον άνδρα νιώθει πως οι ανάγκες της είναι βασικές και όχι εγωιστικές. Στην αντίθετη περίπτωση, όταν εισπράττει αδιαφορία της είναι δύσκολο να επιβάλλει τις ανάγκες της. 

Όταν μια γυναίκα φροντίζει υπερβολικά έναν άνδρα, είναι πολύ πιθανόν εκείνη να πάρει τον ρόλο της μητέρας του και αυτός να καταλήξει αδύναμος και εξαρτημένος. Επειδή οι γυναίκες έχουν έντονα την ανάγκη για φροντίδα, τους είναι πιο εύκολο να περιποιούνται και να φροντίζουν.  

 

Πόσο σημαντική ανάγκη είναι για την γυναίκα η κατανόηση

Κατανόηση σημαίνει να μοιράζεσαι και να σέβεσαι την άποψη του άλλου, να έχεις την ανάγκη να βιώσεις την πραγματικότητα με τον τρόπο που αυτός τη βλέπει, χωρίς να του επιβάλλεις έναν άλλον τρόπο. 

Για τη γυναίκα είναι πρωταρχική και ουσιώδης η ανάγκη για κατανόηση. Όταν εκείνη μοιράζεται τον εαυτό της και ο σύντροφός της είναι παθητικός και αδιάφορος, την επηρεάζει τόσο ώστε να αυξάνεται η σύγχυση και ο εκνευρισμός της. 

Και για τους δυο συντρόφους είναι αναγκαία η εξισορρόπηση των συναισθημάτων. Είναι αναγκαίο ο άντρας να «ακούει» για να «καταλάβει», ενώ η γυναίκα να βρει κατανόηση όταν μοιράζεται τα προβλήματά της. 

 

Οι διαφορετικές ανάγκες ανδρών –γυναικών στον έρωτα (John Gray) 

Η αγάπη, η πρώτη από τις επτά ανάγκες, είναι εξίσου σημαντική για τους άντρες και τις γυναίκες.

Η γυναίκα δίνει ενδιαφέρον και κατανόηση γιατί αυτό είναι που χρειάζεται και η ίδια από το σύντροφό της και πιστεύει ότι θα της το ανταποδώσει. Εκείνος όμως αντίθετα μπορεί να θεωρήσει τη βοήθεια και το ενδιαφέρον της ασφυκτικό. 

Ο άντρας από την άλλη δίνει εμπιστοσύνη και παραδοχή στη σύντροφό του γιατί είναι αυτά που χρειάζεται ο ίδιος.

Ο βασικός λόγος που ο χρυσός αυτός κανόνας των σχέσεων δεν έχει πάντα επιτυχία είναι γιατί αυτό που δίνουμε δεν είναι πάντα αυτό που χρειάζεται ο σύντροφός μας. Και οι δύο νομίζουν ότι δίνουν αλλά κανένας δεν παίρνει. Για να παίρνουμε περισσότερα από τις σχέσεις μας πρέπει να μάθουμε να δίνουμε όχι αυτό που εμείς έχουμε ανάγκη, αλλά αυτό που χρειάζεται ο σύντροφός μας.

Όταν πετύχουμε να εκπληρώσουμε τις ανάγκες του, αυθόρμητα θα αρχίσει να ανταποκρίνεται. Αν ο σύντροφός μας δεν συγκινείται από τις προσφορές μας, αντί να τον κατηγορούμε πρέπει να ψάξουμε για άλλους αποτελεσματικούς τρόπους προσφοράς.

 

(Απόσπασμα από το σύγγραμμα Άνδρες και Γυναίκες –Εκδόσεις Θυμάρι)

 

Τσιακμακίδου Χρύσα - Κλινική Ψυχολόγος

 

Ψυχιατρική Κλινική Ενηλίκων Γ.Π.Ν.Θ. «Γ. Παπανικολάου»  

Subscribe to this RSS feed